GOA STOAN A’J VEUR TWENTE BINT….
In vele Twentse kerken ging gisteren rond half vijf de kogel door de kerk.
Redelijk ongevaarlijk, want rond dat tijdstip zit er doorgaans geen kip en ook daar in dat mooie stukje Nederland zitten er langzamerhand ook op andere momenten steeds minder mensen.
Zondagmiddag 2 mei zaten alle Tukkers ergens voor een buis of scherm. Thuis, in de kroeg, in de Grolsch Veste of waar dan ook.
Maar eerst de administratie doen.
Waar gaat mijn € 25 naartoe? Niet naar Erik ter Burg, Bert Kraaijenhage, Marc van Leeuwen, Sander Jongsma of Douwe Jan Joustra of een van die anderen die mij tipten dat Ajax alsnog kampioen zou worden.
Ook niet naar Joop Kraan, Ruud de Vries of Berty Woltman, die juist voorspelden dat FC Twente het zou redden.
Na een door mijzelf verrichte en niet nader uit te leggen mathematische, uit de Hogere Krijgskunde voortkomende, formule is Kees Mekers nu vijfentwintig eurootjes rijker.
Kees, gefeliciteerd en neem even contact met mij op hoe we dit douceurtje gaan afwikkelen.
Hoewel ik me heel goed kan voorstellen dat voor Ajax en de supporters de druiven nogal zuur zijn. Zoveel punten en doelpunten en dan nog geen titel. Weer niet.
Aan de andere kant zullen er maar weinig voetballiefhebbers zijn die de Tukkers dat succes niet een beetje of heel erg gunnen.
Op organisatorisch, sportief, financieel en maatschappelijk gebied heeft de club de laatste jaren een enorme ontwikkeling doorgemaakt, met als resultaat dat de hele regio massaal achter de club is gaan staan.
Dat viel ook wel op te maken uit de beelden die we op tv zagen.
FC Twente is een geolied bedrijf geworden met voorzitter Joop Munsterman als kundige architect en Steve Mc Laren als aimabele en kundige trainer/coach.
Beide geen type snoever of zelfbevlekkende toneelspeler, waar er in dat wereldje zoveel van zijn.
Ik feliciteer ook mijn zwager Peter uit Hengelo, een vurig supporter van het eerste uur, die op de morning-after wanneer ik dit schrijf wel druk in de weer zal zijn met paracetamol, bruistabletten, koude cola en eieren met spek…
Zelf zat ik zondagmiddag op uitnodiging in de Kuip. Via Rob Sietsma en zijn relatie Uulke Wietsma, scout bij Feyenoord, mochten we op deze regenachtige dag vooraf op ons gemak rondkijken en lunchen in de Business Lounge. Altijd leuk om mannen als Gerard Meijer, Wim Jansen, Bennie Wijnstekers en Roy Makaay van dichtbij te zien.
Op een prima en gelukkig droge, warme plaats zagen we een niet echt fonkelende thuisploeg met 6-2 winnen van Heerenveen. Geweldig, die drie goals voor Makaay in zijn laatste wedstrijd.
Maar indrukwekkend de minuut stilte voor de overleden oud-speler Piet Steenbergen.
Je houdt altijd je hart vast dat de een of andere idioot het tijdens zo’n moment toch nodig vindt om er doorheen te schreeuwen, maar gelukkig gebeurde dat niet. Veertigduizend toeschouwers echt muisstil! Fantastisch.
Ver in de tweede helft werd de van de Friezen afscheid nemende Gerald Sibon gewisseld.
Op zijn lange weg naar de kleedkamer werd hij met luid applaus beloond. Alweer kippenvel.
Dat Makaay het tijdens zijn publiekswissel niet droog hield bij de staande ovatie lag ook voor de hand.
En dan denk ik na afloop, waarom niet altijd zo? Bewondering en respect geven zo’n stadion en spelers een warme deken.
Waarom kunnen we ons op de een of andere manier niet ontdoen van al dat geteisem dat alleen maar rotzooi wil trappen?
Zondagmiddag zag je vaders en moeders met hun kinderen genieten!
Gelukkig bestaat dat toch nog; laten we er alsjeblieft zuinig op zijn.
-----------
Louis van Gaal is hard op weg zijn gewenste status van halfgod te bereiken na het behalen van de Duitse titel en de finale van de Champions League.
Je kunt hem qua presentatie een kwal vinden en de slappe lach krijgen van dat Duits van ‘m, maar de spelers zijn lovend over zijn aanpak.
Persoonlijk ben ik blij dat Bayern in de CL-finale staat en niet Olympique Lyon.
Lyon’s spelopvatting staat mij niet zo aan en daarom had ik ook veel liever Barcelona als tegenstander van de Duitsers gezien.
Dat Inter! Verschrikkelijk. Ja, natuurlijk, na afloop krijg je verwachte en obligate dooddoener dat het resultaat heilig is, maar het deed pijn aan de ogen. En dan na afloop, die Mourinho met zijn provocaties op het veld. Weerzinwekkend en schandalig.
Wesley Sneijder zei daarover dat de trainer de dagen voor de wedstrijd zwaar was geprovoceerd door de Spanjaarden. Dat wil ik best geloven, maar dat rechtvaardigt dat gedrag absoluut niet. Wie kaatst kan de bal verwachten.
Wesley is in vorm en kan uitermate belangrijk zijn op het WK. Hopelijk kan hij zich daar een beetje op blijven concentreren nu zijn huwelijk met golddigger Yolanthe aanstaande is.
De ringen moeten nog uitgezocht worden, het sexy-maatpak, de kekke cadeautjes voor de gasten, het Toscaanse kasteeltje nog fris behangen en geschilderd, de Italiaanse priester (“we zijn allebei héééél gelovig”) uitgelegd wie van die twee kleine kereltjes nu de vader en wie de zoon is en oh ja, ze gaan allebei “si”zeggen in plaats van ja.
Dat wordt dus twee keer si en dat opent weer commerciële mogelijkheden, want de limonadefabrikant SiSi zal daar de portemonnee wel voor willen trekken.’
Dat kan dan weer mooi aan de uitzet worden besteed. Lakens, zoals Maxima die ook heeft, gastendoekjes, messen, vorken en lepels zoals de Zangers zonder Naam ze had en een Brabantia keukentrapje als Wes de fondue-set uit het bovenste keukenkastje moet halen van Yo.
Een natuurlijk extra sloten op deuren en ramen, want stel je voor dat Jantje Smit’s mammie Gerda even langs komt als de tortelduifjes verliefd in een boom op een tropisch eiland hun verbintenis vieren…
Als ze in gemeenschap van goederen gaan trouwen, waar Yo vast en zeker op aangedrongen heeft, dan voorspel ik dat dat huwelijk zeker en vast minimaal een jaar gaat duren, want hij is echt de ware voor haar en stond er niet in zijn paspoort: Goed schudden voor gebruik (bij voorkeur ondersteboven) en te consumeren voor 1 augustus 2011???
-------------
Was afgelopen vrijdag nog even Zutphen, want in Lochem hadden de plaatselijk Evenementen- en Ondernemerscommissie na een gezellig en onbenullig ruzietje respectievelijk besloten en lijdzaam moeten toezien dat het ballonnetje oplaten en koekhappen maar op een grasveld in een enigszins ongezellige nieuwbouwwijk moesten plaats vinden.
En omdat het Oranjezonnetje in het Koninkrijk der Nederlanden kennelijk alleen op de Boven- en Benedenwindse Eilanden wilde schijnen en het hier de hele dag maar bleef miezeren, kon je in onze binnenstad een kanon afschieten.
Drie winkels open met een dagomzet van bij elkaar opgeteld € 9,45 en cafés met een sfeer van de Monuta-stichting in staat van bankroet.
Dan maar naar Zutphen.
Daar was het al niet veel beter. Natuurlijk, ook hier regen en dan valt er niet veel eer te behalen aan dingen als kleedjesverkoop of terrassen.
Weinig mensen ook.
Jammer.
Al slenterend door een lege Beukerstraat moest ik ineens denken aan een van de ergste blunders uit mijn leven en die ik beging op een Koninginnedag van –pak ‘m beet”- 1968
In die tijd mocht ik af en toe stukjes schrijven voor het Zutphense Dagblad.
Mij werd gevraagd om een impressie van die feestelijke dag te schrijven. Ik kreeg keurig een programma van alle feestelijkheden.
De zon scheen en zo kon ik mij helemaal met alle denkbare gemeenplaatsen uitleven.
Een feestelijk oranjezonnetje scheen aldus over de aubade, de schoolpleinen met feestelijke kinderspeeltjes, de feestelijke muziek van Advendo(?), de feestelijke kermis.
Kortom, alles was feestelijk, zonnig en oranje.
Om tien uur ’s avonds moest de kopij klaar zijn.
Dat was een makkie, natuurlijk, want tegen een uur of drie was mijn verhaal al grotendeels klaar. Alleen ’s avonds was er nog een cabaret-voorstelling in De Pauw in Warnsveld, waar ik nog enige aandacht aan moest besteden.
Aan het eind van de middag geraakte ik echter in café De Kroon van Ome Jo Boekhorst.
Daar werden van dik hout nogal wat planken gezaagd en volgens de Wet van Bartje had ik al gauw geen zin meer om naar dat cabaret te gaan. Ik wist ongeveer waar het over zou gaan en tikte rond zessen mijn verzonnen slot aan het artikel om dat later op de avond in de bus te doen.
Het was een drukbezochte voorstelling waar de mensen hartelijk moesten lachen om de gepresenteerde grappen. Kortom, een doorslaand succes.
De volgende dag kreeg ik een telefoontje van hoofdredacteur Dries Scheepstra. Of ik meteen langs wilde komen. Ik verwachtte een compliment voor het verhaal en een volgende opdracht, maar dat pakte anders uit.
Ik kreeg enorm op mijn flikker, want…de voorstelling in Warnsveld was afgelast vanwege het plotselinge overlijden van een van de leden van de cabaretgroep…
Nu ik er aan terug denk, krijg weer een rooie kop van schaamte.
Tot volgende week.
Cees Seevinck.