Ik wilde dat ik de koptekst zelf verzonnen had. Wat zou ik trots op mezelf zijn, want het is natuurlijk een superieure one-liner.
Een scepticus zal wellicht reageren door het flauwekul te noemen.
Je verjaagt de koeien van het weiland, plant zo’n klein rood-wit-blauw vlaggetje overgehouden van de laatste verjaardag in de flatsen, zet vier stokken in de hoeken, vier overalls voor twee doeltjes en anvett’n die bal!
Ja, doei.
Natuurlijk zal ook de meest verstokte voetbalhater wel weten dat foebal een niet meer weg te denken fenomeen is in talloze samenlevingen en daardoor dagelijks lang en breed in de media wordt uitgemeten.
Maar ook in kantoren, productiehallen, thuis, in de kroeg en in de politiek.
Nu is er weer een hoofddoek-relletje. De FIFA sluit het vrouwenteam van Iran uit voor een toernooi, omdat die alleen met een hoofddoekje willen voetballen.
Volgens de regels van de wereldbond kan dat niet. Net zomin als je met een vliegend tapijt naar de uitwedstrijden mag.
Ik kan me de laatste periode van verlichting in Iran nog wel herinneren. De touwtjes werden iets gevierd en vijf minuten later zag Teheran er als herboren uit.
Prachtige vrouwen, met hippe zonnebrillen flanerend in korte rokjes over zonnige boulevards. Hun haren wapperend in de wind. Eindelijk weer vrij en verlost van die verstikkende Middeleeuwse inquisitie.
Maar even zo snel moesten ze weer terug in hun benauwde cocon. De ayatholla’s vreesden voor hun “baantje” met zoveel frivoliteit.
Nou is de FIFA, net als de UEFA, ook een beetje een uit de krachten gegroeid gemeentehuis, waar regeltjes en nepotisme tot het allerhoogste goed zijn verklaard, maar ik snap best dat ze Iran hebben laten weten niet accoord te gaan met doekjes.
Als ze daar aan beginnen is dat een heel slecht signaal, want voor je het weet wil Sierra Leone alleen nog maar spelen als ze hun speer mee in het veld mogen nemen, leiden Schotse scheidsrechters duels met de doedelzak, eist Rusland dat hun bidons geen water meer maar wodka bevatten en wil Noord Korea dat het gras van de voetbalvelden na afloop opgegeten mag worden.
Natuurlijk provoceert Iran, dat kunnen ze prima en daarom ben ik het eens een keertje eens met een FIFA-beslissing.
Maar…, maar….,maar wat zegt KNVB? Prima hoor, die hoofddoekjes. Mag best van ons. Dan breekt echt mijn klomp! Dan is voetbal echt geen bijzaak meer, dan gaat het echt richting …nou, laat ik mezelf hier maar censureren.
------
Voetbal in de top. We genoten vorige week weer van Messi, zagen Manchester United een zwarte week beleven, zien bloedstollende eindscenario’s in Nederland, Italië, Duitsland, Frankrijk en Engeland. Vernamen verbaasd dat de finale van de FA-cup tussen Chelsea en het gedegradeerde Portsmouth gaat. Daar juichten de supporters na de 0-2 winst op Tottenham, terwijl ze tegelijkertijd wisten dat degradatie een feit werd. Bizar.
Brekebeen Robben groeit bij Bayern uit tot een volksheld en sleept en passant van Gaal mee in die roes.
Maar voetbal in de top is naast euforie voornamelijk lijden.
Afgelopen zondagavond zag ik Fred Rutten bij Studio Voetbal. En hij leed. Natuurlijk, hij zat recht tegenover Max und Moritz Mulder en dan zit je al gauw onder je stoel te frunikken of er geen knop zit die je zitplaats fluks naar Twente schiet.
Maar nee, als die twee komedianten dan toch eens stil waren (om adem te halen) mocht Fred uitleggen hoe de neergang van PSV tot stand was gekomen.
Dat deed pijn, veel pijn.
Door zijn iets te lange tong slist hij nogal en dat in combinatie met dat ietwat boertige accent, zie je hem toch al niet zo snel op de lijst van de Speaker’s Academy terecht komen, maar ik had oprecht met hem te doen.
Want Fred Rutten is een prima trainer en zeker geen onechte bluffer.
Waarom een zeker lijkende titel hem door de vingers glipte zal hij zeker wel weten.
Maar hij mag dat “buiten”niet zeggen; hij zou nog liever zijn tong afbijten (een klein stukje zou overigens om vermelde redenen geen kwaad kunnen).
Fred weet en ziet dat het bij het eens zo rustige bolwerk een beetje een bende aan het worden is. Beleidmakers, commissarissen en directies vallen over elkaar heen. Voorbeeld: Dan moet van Raay eruit, dan komt-ie weer binnen.
Danko Lazovic verkopen? Niet zo goochem. Een Affelay die niet zo stabiel blijkt te zijn en meer met zijn gevouwen handjes naar boven kijkt dan zijn team op sleeptouw nemen.
Rutten weet verdomd goed waar het mis ging, maar wiens brood men eet, wiens woord men spreekt.
Dat is naast het gezellige inkomen voor veel coaches onverdraaglijk. Je zag het aan hem zondag. Pffffff.
-----------------
Coach in het topvoetbal. Wat een baan! Je vrouw of de nanny hoeft niet de aanbiedingen in de kranten te scannen om te weten waar de bananen of de half-om-half gehakt het goedkoopst is. Hij is vroeg uit de veren en laat er weer in. Of het in dezelfde veren is laat ik graag in het midden.
De één straalt graag eenheid met het team uit door zich te tooien in zo’n afschuwelijke camping-smoking; de ander zit strak in het pak. Zelfs Aad de Mos zag er bij Sparta-Heracles een keer uit als een heer. Niet zo verwonderlijk overigens, want Sparta mag dan al jaren een kwijnend bestaan leiden, traditie is daar nog wel heilig (for what it’s worth…).
Maar hoe dan ook, het is geen eitje. Of je nou bij VVV of Manchester United werkt.
Ferguson bij MU heeft alles mogelijke gewonnen en of het nou goed of slecht gaat, je ziet altijd dat gespannen bekkie en die eeuwig malende kaken. Als hij veel ouder mocht worden dan is kauwgom in vloeibare vorm nog een uitkomst. Maar die man is bezeten, net als Mourinho, Benitez, Wenger, Magath, van Gaal of Guardiola.
Het is de ultieme wil om te winnen en dat een keer verlies de club miljoenen aan inkomsten kost lijkt hen niet te interesseren. Een nederlaag kruipt onder de huid, vreet aan je zenuwgestel, slaat op je darmen, doet je de sportkaterns voeden aan je Labrador.
Je moet de miljonairs de I-pods van hun hoofd grissen en hun mobieltjes door de plee spoelen als de dealer belt om te melden dat de Lamborghini klaar staat om afgehaald te worden.
En dan die journalisten die je voor zo’n reclame-décor vragen waarom Jean, Pierro of Klaas die bal niet met rechts maar met links namen. Al dat gedoe. Mijn hemel!
Maar neem het ze af. Ojee, dan is het nog erger. Het ego verschrompelt. Het geld is er in overvloed, maar moeders zit niet te wachten op goedbedoelde adviezen over de aankopen bij Lidl, Marks & Spencer of Harrod’s.
Zij ging al jaren haar eigen gang en sneed in die tijd ook het vlees.
Het stadion-ego is in die mooie villa in de buitenwijk nauwelijks van waarde.
Dat ondervindend, besluit je dan toch maar weer te vertrekken naar Zuid-Afrika, Griekenland, Quatar, Rusland, China, Australië of wellichtl Iran. Zo’n hoofddoekje is misschien wel handig als de zon op haar Zenith staat.
We kunnen er boeken over vol schrijven. Voetbal. De gekte, de corruptie, de waanzin. De aanstaande rellen bij de bekerfinale Feyenoord-Ajax. Al die niet-verkochte tribune-plaatsen bij het WK in Zuid-Afrika, omdat megalomaantje Blatter zijn herverkiezing had te danken aan het toewijzen van het WK aan het Afrikaanse continent en daarmee de doorslaggevende stemmen kreeg.
Nou ja, wie wil daarmee nou geassocieerd worden?
Ik en u en u en u.
Asterix, Obelix, Kostunrix en Assurancetourix vonden die Romeinen maar rare jongens.
Gelijk hadden ze wel een beetje, maar dat Brood en Spelen-project van Julius Caesar was geniaal net als de invoering van de Juliaanse kalender. Dank zij hem weten we nog steeds dat Studio Sport op zondagavond om zeven uur begint en niet op dinsdagmorgen om half vijf…
Veel plezier de komende weken en maanden!
Cees Seevinck.