Over een maandje of acht ben ik 50 jaar lid van Be Quick.
Begonnen in januari 1961 in zo’n deprimerend sportzaaltje achter het Stedelijk Lyceum, waar ik jaren later voor schei- en natuurkunde consequent dikke onvoldoendes haalde.
Waar rector en conrectoren –in mijn herinnering- nare, onwrikbare mannen waren.
Nog getooid met uurwerken aan een ketting in hun vest.
Niet dat ze ooit aan ons kwamen, zoals nu eens eindelijk aan het licht komt in al die weerzinwekkende seminaria en paapse kostscholen. Nee, dat niet, maar ze straalden de warmte uit van een ijsblok.
De biologie-leraar als voorbeeld, ik heb zijn naam verdrongen, heette eigenlijk Jansen, maar na een bezoek aan Indonesië verbleef hij aan rivier wiens naam hij zo indrukwekkend vond, dat hij daar zijn achternaam van maakte.
Hij predikte dierenliefde, maar na een bezoek aan zijn huis in de buurt van Quatre Bras bij Gorssel, trof ik een pluimvee-verzameling achter zijn huis aan, die spoorslags had willen ruilen met een verblijf in de sloppenwijken van New Delhi.
Zijn proefwerken kenden steevast slechts drie vragen. Drie goed was een tien, twee een vijf en een vraag was dus een 1.
Maakte je derhalve een fout bij het verklaren van het verschil tussen een peristaltische en anti-peristaltische werking van de slokdarm, dan zat je meteen al op een vijfje, hetgeen lastig aan het thuisfront te verklaren was.
Voor diegene, die nu even afhaakt en die ik een onvoldoende wil besparen, het volgende:
Neem een paar biertjes op de lege maag, daarna een patatje oorlog, een stuk of wat Jägermeisters, daarna een broodje shoarma met veel knoflooksaus en sluit de dag met nog wat bier en een halve liter vjeuks van Dujardin.
Ga lekker naar bed, zie het einde van je bed veranderen in de boeg van de Titanic, een half uur na de botsing met de ijsberg, en vind je vervolgens terug met de handen geklemd om de wc-pot. Het ietwat vervelende slot van een leuke avond kan ietwat kort worden samengevat als een anti-peristaltische enzovoort.
Wat een raar begin! En waarom ook alweer?
Oh ja, ik wilde eigenlijk melden, voordat mijn geest weer allerlei opdoemende zijstraten in wilde, dat ik in de kleedkamer toch al wel verschillende rare dingen heb meegemaakt, maar afgelopen zondag toch weer verrast werd door iets nieuws.
Ik kom binnen en daar loopt een vreemde snuiter.
Een kop met dikke bruine krullen, nogal zwijgzaam. Maar niet verlegen of zo.
Onbekommerd scharrelend van de ene naar de andere speler, maar zeer geïnteresseerd in het feit of Jan, Chris of Evert zijn kruis de laatste week heeft onderworpen aan een zeepbeurt.
Hij past een XL-shirt, maar doet geen broek aan. Raar…
Accepteert van mij een hondekoekje, wat ik daarvoor zelden kwijt kon aan, ik noem maar wat, Jos, leider Theo of Han.
Als ik nog eens goed kijk, blijkt het de hond van Douwe Jan te zijn.
Op zich is het geen schande, dat ik dat zo laat opmerk.
Ons zevende is een bonte verzameling Darwin-species, die van dik tot dun, van veel haar tot kaal en nog wat varianten door het leven gaan.
Het gebrek aan een grote mond doet hem uiteindelijk opvallen en valt hij door de (niet zijn) mand.
In een vermakelijk duel wordt het 4-4 tegen het hooggeplaatste Keijenburgse Boys.
En langs de lijn is Lodi, zoals hij heet, een bron van vermaak.
Het gaat echter alsnog mis, als Douwe Jan Ruud moet aflossen en de lange winterjas en hoed aan hem overdoet. Ruud ziet er vervolgens uit als een tovenaar uit een Middeleeuws sprookje, maar dat heeft een sterk erotiserende werking op de hond en zijn kop verdwijnt minutenlang onder de jas.
Ondanks het feit dat meneer de Vries binnenkort zijn dertigjarig huwelijk denk te kunnen vieren op o.a. Zanzibar, zou het mij niet verbazen als deze reis alsnog geannuleerd wordt.
Aantrekkelijke hond, die Lodi. Gek beest, ook.
Gelukkig kon ik afgelopen week even de WK halve finale hockey zien tussen Oranje en Australië.
Nederland kwam er met een 2-1 nederlaag nog genadig af, maar wat mij het meest trof was de video-scheidsrechter.
Elk team heeft de kans een arbitrale beslissing aan te vechten door meteen een video-analyse aan te vragen.
Het spel wordt stil gelegd, net als de tijdswaarneming.
Op tv kun je het gesprek tussen de (hoofd)scheidsrechter en de video-arbiter live meeluisteren.
De beslissing van “bovenaf” is bindend. Krijgt het bezwaar aantekende team gelijk, dan blijft het recht op een volgende interventie bestaan. Is dat niet het geval dan vervalt dat recht voor het restant van het duel.
Uitstekende maatregel!
Het hockey is de laatste jaren veel aantrekkelijker geworden door ingrijpende veranderingen.
In het voetbalwereldje blijft het allemaal wat moeizaam gaan.
Onder leiding van aartsconservatief en manipulator Sepp Blatter worden zaken als video-arbitrage meteen inde ban gedaan als zijnde “te duur”. Nou snap ik ook wel dat er tijdens Swaziland-Burundi meer aandacht is voor het verkrijgen van voldoende waxine-lichtjes, maar in Europa, waar het belang van wedstrijden tientallen miljoenen bedraagt, zou dit systeem een heleboel gedonder voorkomen.
Ik ben niet Louis van Gaal’s grootste vriend, maar hij lanceerde afgelopen week weer een paar zinnige suggesties om het voetbal aantrekkelijker te maken.
Een vrije trap i.p.v. een ingooi, beslissende penalties voorkomen door in verlengingen steeds een speler minder op het veld neer te zetten. Misschien te revolutionair in de ogen van het FIFA-establishment, maar daar mag wel eens een wat frissere wind gaan waaien.
Ware het niet dat Nike en Adidas met geld smijten, dan schopte Messi nog steeds tegen een leren bal met een veter…
Afgelopen zondag tijdens Studio Voetbal lette ik bijkans weer meer op wie ik nou idioter vond optreden: Junior of senior Mulder?
Afgezien van het feit dat een volwassen kerel elke zondagavond naast zijn pappie wil gaan zitten om te kissebissen over voetbal, vind ik dat duo bijna rijp voor een soap.
Die lui zitten daar een partij stom te lullen om U tegen te zeggen, maar dat zal ze jeuken, want ze vullen hun zakken op een wijze die menig havenarbeider doet watertanden.
In Haven Oost 10486 kletsen ze om half tien op maandagmorgen in de kantine bij bruine boterhammen met ouwe kaas en roggebrood vermoedelijk zinniger over voetbal.
Maar ja…de naam Mulder, he.
Tikkie zelfbenoemd links intellectueel. De ene bijna een studie rechten afgemaakt; de ander na Anderlecht gerespecteerd in de Grachtengordel.
Wat een raar duo.
Wie ook een beetje de kluts kwijt is, is die trainer van Roda JC. Die Harm van Veldhoven.
Afgelopen zondag trapt Hadouir bij een 0-2 stand tegen NEC uit, vlak voor tijd Niels Wellenberg welhaast kreupel.
Krijgt terecht rood en mag van mij voor een jaar geschorst worden, wat zegt Harmpie daarover? “Jammer, want we kunnen hem goed gebruiken”.
Geen woord over de bloedstollende aanslag, geen spoor van kritiek op zijn speler, geen woord van excuus jegens de tegenstander.
Affelay ramt Enoh van Ajax voor zijn kop, Martin Reuser van NAC gaat met opzet op de arm staan van de keeper van Groningen.
Het wordt allemaal als normaal afgedaan door de trainers of ze hebben het toevallig even niet gezien.
Nee, ze hebben het niet gezien!!
Als vierde official kun je tegenwoordig beter je tweejarige Labrador mee naar het stadion nemen. Dan weet je tenminste dat je net zo vaak besprongen en bespuugd wordt, maar dan met vriendelijkere bedoelingen dan die van de doorsnee Eredivisie-trainer.
Maar ja, spannend is het wel in die competitie.
Vandaag ging zelfs op Radio 2 bij Knooppunt Kranenbarg het dagelijkse trilemma over wie er kampioen wordt.
De Tukker zag Twente wel kampioen word’n; de Brabo met de zachte G hield het toch maar op PSV en 020 kende, zoals gewoonlijk, geen twijfel: Ajax.
Ikzelf durf er geen cent op te zetten. Ik gun het Twente van harte.
Maar ik voorspelde zondag de vette nederlaag van PSV al en het zou mij niet verbazen als Ajax het alsnog redt.
Wat zeker is is een serie spannende zondagen.
De competitie wordt op de laatste dag beslist.
Dat wordt nagelbijten, Erik ter Burg.
Na het Mexicaanse Tigres Monterrey gaan we aan het eind van deze week de volgende deelnemer aan het Internationale Jeugdtoernooi bekend maken.
Het zal nog een hele hijs worden om dit toernooi in goede banen te leiden.
We hebben de hulp nodig van vele vrijwilligers en sponsors, maar het deelnemersveld is er eentje om je vingers bij af te likken.
Het volgende konijn uit de hoge hoed zal ook weer een publiekstrekker zijn.
Nog even geduld en u weet het.
Zo, dat was ‘m weer. Tot gauw.
Cees Seevinck.