Even een weekje weg. ’s Maandagsmorgens rond half drie op weg naar Schiphol. Het is koud en de sneeuwvlokken schieten, zoals gebruikelijk de laatste weken, langs je voorruit. Het zal wel rustig zijn op dit tijdstip, denk je. Dat klopt maar gedeeltelijk, want het is weliswaar niet druk, maar toch. ’s Nachts! Om half drie!
Van al die chauffeurs, voornamelijk uit Oost-Europa, kan ik het nog wel begrijpen, maar die Nederlandse Passats, Opels en Nissans? Wat doen die daar?
Gewoon maar om twee uur opstaan? Om de files van half zes te omzeilen?
Eega en ego zijn op weg naar La Gomera. Volgens de informatie een klein eilandje van de Canarische. We vliegen naar Tenerife Sur, alwaar we met een veerboot naar onze bestemming dienen te gaan.
Op het vliegveld aangekomen zien we –ondanks de kou- al wel wie er op Tenerife blijft en wie niet. De mouwloze t-shirts met de opdrukken van alle universiteiten ter wereld, opgeleukt met allerlei cijfer- & nummercodes, de overdaad aan oorbellen en waterstofperoxyde, die blijven daar wel. De minderheid gaat naar La Gomera.
Die herken je ook zo. Van die sandalen waarmee de Romeinen vroeger over de Via Appia liepen. Zelfgebreide truien, driekwartbroeken en ongetwijfeld met een geit aan een touw als dat had gemogen.
Wij zitten daar tussen en ongetwijfeld hebben de overige passagiers ook over ons een bevooroordeelde mening gehad.
Aan boord ontbreekt het slechts aan beenruimte. De bediening is correct en het valt me elke weer op dat (alweer zo’n, maar goedbedoeld, vooroordeel) de mannelijke “obers” doorgaans homosexueel zijn. Zij zijn uitermate hoffelijk en maken keurige grapjes met de stewardessen, die daar speels gespeeld mee omgaan. Ik kan dat waarderen.
Maar goed, dan komt het moment waarvoor je je spaarvarken hebt besprongen.
Een tophotel aan zee met hovaardig personeel en het ultieme moment, dat je na weken van kleumende klimaat-crises je korte broek weer eens aan kunt trekken. En…die de komende week ook niet meer uit hoeft te doen.
Palmbomen, cactussen, door de bergen rijden en wandelen. ’s Avonds een sun-downer en dan aan de vis die zo uit zee via de grill op je bord springt.
Het Spaans wringt een beetje, maar je doet je best en anders kan het ook in Duits of Engels.
Het buitje dat daar een keer viel was heftig. Het geplande ritje richting bergen heb ik spoorslags afgeblazen toen de kolkende modder, inclusief rotsen, mij in de verte tegemoet kwamen. ’s Avonds zag ik op tv dat er op dat moment op het nabij gelegen Madeira zich een ramp afspeelde.
Dank aan die Be Quick-vrienden, die mij kort nadien sms’ten met de vraag of ik ok was.
Ja, dan ben je even weg. En het gekke is, dat je dan ook even helemaal weg bent.
Een geheel andere leefstijl en de temperatuur doet je vergeten dat het nog maar februari is.
Wat ook opviel is dat op dit eiland de jaren zestig nog zo leven.
Je ziet de hele dag van die ouwe hippies.
Lang haar, baarden, vrouwen met van die India-jurken, winkeltjes die naar wierook ruiken. Ze zijn, zonder uitzondering, graatmager, wat voornamelijk komt omdat de “kunstwerken” die ze maken van hout, schelp en steen maar mondjesmaat aftrek vinden.
Ze kunnen er wel een leuk lulverhaal omheen boetseren, maar het blijft in mijn ogen gewoon een andere versie van “De nieuwe kleren van de keizer”.
Uit mijn jaren zestig-tijd herinner ik me nog de feesten met de visnetten en de Chianti-druipkaarsen. Die mocht ik helaas niet aantreffen. Wel de penetrante geur van ongewassen oksels, die af en toe de knoflook-dampen uit de keukens concurrentie aandeden.
En voor je het weet ben je dan terug in Holland.
Vergeten de ploeterende boertjes op een paar vierkante meter terras-grond tegen een bergwand aangelegd. De kettinghonden, de autowrakken, de armoedige gehuchten die het zo goed doen op een fotootje. Al die dingen die leuk zijn voor een weekje, maar niet langer dan dat.
Maar dan lees je de kranten weer. Over de val van het kabinet, de kampioenschappen huichelarij, het gedraai en gekonkel.
Over –bijvoorbeeld- het gedoe over Erica Terpstra, die met een snipper in de neus bij Edwin Evers een paar keer uitgleed over een zin. Tsjonge, wat een schandaal, zeg.
Een topwijf en een integere dj. Laat het toch eens zo zijn!
Ik heb de eigenlijk irritante gewoonte om bij terugkomst van een vakantie alle oude kranten gewoon door te lezen. Zelfs de plaatselijke nono’s.
Je zit gevoelsmatig dan nog aan je dessert met koffie, cognac en een Davidoff en dan komt die Hollandse politiek en kleingeestigheid ineens aan je tafeltje. Afrekenen en wegwezen: Hallo, we zijn weer thuis!!
En dan denk ik weleens: Wie is er nou gek? Die twee meter lange, broodmagere ex-GI, die met zijn prachtige wolfshond en minieme leger-pensioentje dagelijks over La Gomera struint en geen weet heeft van Balkenende, Bos cum suis of ik, die zich bij thuiskomst binnen een paar uur alweer zit te ergeren aan al die mafkezen die zichzelf zo belangrijk vinden, maar ons op 3 maart en 9 juni weer massaal in de boot proberen te nemen?
Maar life goes on. En inderdaad, de sneeuwklokjes staan alweer in bloei.
En wanneer gaan we weer voetballen, want dan kan ik het daar weer eens over hebben.
Ik ben erg benieuwd hoe ons eerste uit de langdurige winterstop komt.
Waarop ik het baseer weet ik niet. Het kan wishful thinking zijn, maar er is hoop in mijn hart. Met een goede tweede seizoenshelft een solide basis leggen voor de volgende jaargang.
Er ligt bij Be Quick heel veel belangrijk werk op ons te wachten. Lang niet iedereen beseft dat voor de volle honderd procent, maar we gaan cruciale jaren tegemoet.
Met voldoende animo en inzet van ons allemaal kan dat een prachtige toekomst betekenen; bij lamlendigheid wordt het een verdomd lastig verhaal.
Het is een beetje een grijsgedraaide grammofoonplaat, maar de boodschap blijft hetzelfde: Aanpakken.
Gelukkig zien we op een aantal deelgebieden (o.a. de Compostactie) dat er weer initiatoren opstaan om de kar (opnieuw) te gaan trekken. Dat geeft hoop.
Vandaag nam ik mijn e-mails door en las dat de hoofdredacteur van Het Be Quick Nieuws, John Immink. aan de slag gaat met het Paasnummer.
Dat geeft u de gelegenheid om ook eens een bijdrage te leveren.
U als speler, supporter of ouder.
Met de invoering van de BQ-site, zie je dat er verrassend veel mensen beter kunnen schrijven dan ze toe willen geven.
Dat we “hun hebben” dan koninklijk willen schrappen, moge geen verrassing zijn, maar toen ik het BQN nog “deed” hoorde ik zo vaak de dooddoener “ik kan niet schrijven”.
Dat was gewoon –zo blijkt steeds vaker- een slap excuus.
Grijp pen of toetsenbord en toon uw talent. En nogmaals, als er per ongeluk eens een hullie of zullie staat, dan trachten we dat met alle liefde te amputeren.
Tenslotte verzoek ik u allen zich alvast geestelijk voor te bereiden op het Internationale A1-toernooi van 6-8 augustus, want zoals ik al eerder meldde is de kans levensgroot dat we u voor een goedbedoelde kar gaan spannen.
Gelukkig bieden zich nu al mensen vrijwillig aan voor bepaalde taken. Harm Rhebergen, bijvoorbeeld, wil het hele weekend graag BQ huisfotograaf zijn en zo zoetjes aan melden de vrijwilligers zich al aan.
Geen wonder eigenlijk, want met dit evenement zwelt onze blauwwitte borst weer een paar centimeter.
En dan bedoel ik echt borst en niet buik….
Volgende keer meer.
Cees Seevinck.