Zolang de amateurbal nog maar niet of nauwelijks rolt, afgezien van de training of oefenpotjes, is het voor een columnist noodgedwongen uitwijken naar het profvoetbal.
Daar waar tientallen miljoenen door het putje worden gespoeld met zinloze aankopen, aangebracht door een legioen van –doorgaans- ex-profs- , die dan ook weer meer betaald krijgen dan ze uiteindelijk opleveren.
Wat dan tenslotte weer een reden is voor de met veel bombarie aangetreden nieuwe coach om dat stelletje klaplopers de deur te wijzen en zijn eigen vriendennetwerkje te verblijden met een aardig betaald nevenfunctietje.
Beetje naar Zuid-Amerika, beetje naar Mexico, tripje naar Japan of Costa Rica. En bij een ondergaande zon met een gezellige dubbele whisky wat babbelen met Rosita of de geisha van dienst.
SMS’je naar Fred, Martin, Dick of Mario: “Ik heb er nou eentje op het oog?!”. Die kan perfect achterom, heeft een splijtende pass, gevoel voor de ballen (error!!): bal en dekt geweldig. Die kopstoten zijn hier ook best in orde: “Miguel, un gevenar and a cerveza, per favor”.
En zo houden we elkaar lekker bezig. Het dédain waarmee het naoorlogse Oostblok werd bekeken. Niemand werkeloos, maar de zinloosheid van veel arbeidsplaatsen, lijkt te zijn geadopteerd in het huidige profvoetbal.
Hoorde vandaag dat HFC Haarlem failliet is verklaard en dat er zestig banen verloren gaan. Zestig!! Triest voor de ene na oudste club van Nederland, maar ook onbegrijpelijk dat er daar zoveel betaalde mensen werkten.
All right, het was een BVO, maar dan nog. Wat doen die daar dan allemaal?
Er komt daar al jaren anderhalve man en een paardekop kijken, ze presteren niets, hebben daardoor onvoldoende sponsoren, maar hebben wel een buitensporige loonlijst.
En zo zijn er veel meer clubs, die eigenlijk nauwelijks een recht hebben op het etiket betaald voetbal.
Als je dat doortrekt naar het amateurvoetbal, dan schieten je de tranen ook wel eens in de ogen. Er ontstaat een soort trend, dat goedwillende vaders die een pupillen- of juniorenteam trainen of coachen, ineens vinden dat er geld op tafel moet komen.
Dat is toch vreemd. Ik heb mijn dochter en met name mijn zoon als coach jaren en jaren begeleid. Was bij de trainingen, in de weekends bij de wedstrijden, heb slotdagen en toernooien bijgewoond met vaak slapeloze nachten, reed duizenden kilometers en terug kijkend was het dat allemaal tweehonderd procent waard. Ik heb daar zoveel plezier aan beleefd en zou het toch niet in mijn hersens hebben gehaald de Lochemse Hockey Club daar geld voor te vragen. Het was heerlijk en heeft de band met mijn kinderen en hun vrienden alleen maar goed gedaan.
Als je daarvoor poen wilt zien (en het zijn vaak ook nog maar statiegeld-bedragen), dan is enige zelfreflectie erg noodzakelijk.
Als pecunia de drijfveer is, dan zou ik persoonlijk liever een krantenwijkje nemen.
------------------
Zoals “onze” Wesley Sneijder afgelopen zondagavond bij Inter-AC Milan weer eens liet zien uit welk hout hij is gesneden, namelijk het onuitstaanbare omhooggevallen mannetje, verkering hebbende met dat ongediplomeerde exje van Jantje Smit.
Zo zag ik op diezelfde avond wat wel stijl heeft.
Ruud van Nistelrooij’s afscheid van Real Madrid en Bernabeu.
Wat een indrukwekkend schouwspel. Wat een respect voor een fantastische voetballer en dito persoonlijkheid. Maar ook, de wederkerigheid van Real Madrid. Hem transfervrij laten gaan…, terwijl ze toch een giga-schuld om hun nek hebben hangen.
We lullen hier in Nederland de hele dag over respect, normen en waarden en weten langzamerhand allemaal wel dat dat kretologie is, maar daar op dat moment in dat stadion voelde je dat het echt en alom aanwezig was. Ik kreeg er kippenvel van.
Fantastisch.
Sir Alex Ferguson van Manchester United wist hem al hogelijk te waarderen en is ook een supporter van die andere grootheid, Edwin van der Sar.
Ruud en Edwin lijken op elkaar. Het zijn topsporters, grootverdieners, maar ook normale, aanraakbare spelers.
De reactie die dan voor de hand ligt van andersdenkenden, is dan dat wij Hollanders nog steeds te kampen hebben met de erfenis van Calvijn: Grijs, bekrompen, geen allures vertonend. Doe maar normaal dan doe je al gek genoeg. Goed en wel, maar in dit geval zijn genoemde mannen en ook Dirk Kuyt veel populairder dan de wispelturige typetjes als Wesley. We zijn blij als ze scoren, want dan scoren “wij”, maar eigenlijk hebben we niks met ze.
Toch moet het af en toe wennen zijn voor die stamppot-boys als ze in het buitenland gaan spelen.
Ik herinner me dat toen Jaap Stam –toch ook geen glamourboy- bij United ging spelen, hij de eerste weken gewoon met zijn Ford Escort-stationcar kwam aanrijden.
Dat paste niet in het beeld van de supporters, die gewend waren hun idolen te zien arriveren in Ferrari’s en Aston Martin’s. Hij kreeg toen het dringende verzoek van de Board om toch maar iets anders aan te schaffen, hetgeen geschiedde.
Tsja, je verwacht Koningin Beatrix bij haar Kerstrede ook niet in een tuinbroek, toch?
Jaap speelt tegenwoordig in Lemelerveld 4; wat moet hij gelukkig zijn.
------------------
Dick Advocaat roept oetlul tegen een scheidsrechter Kuipers en denkt na afloop weg te komen met de opmerking dat het woord niet in het woordenboek voorkomt. Studio Voetbal, De Telegraaf en De Stentor (wat ikzelf heb gezien) ontkrachtten dat.
Robert Maaskant van NAC probeert dat geniepige natrappen van Leonardo goed te praten.
Doelman Sander Boschker van FC Twente –doorgaans een voorbeeld van professionaliteit- beticht voor de tv-camera ploeggenoten van een lamlendige instelling en Steve Mc Laren doet min of meer hetzelfde. Martin Jol merkt op dat zijn team wel heel erg jong is en “daardoor” geen kampioen kan worden. Piet Keizer en Sjaak Swart worden nog net voor hun overlijden Erelid van Ajax, omdat het huidige bestuur de ban (????) op die speldjes heeft opgeheven en grijpen meteen de kans om het scoutingsbeleid van de club op de korrel te nemen.
Uli Hoeness komt in de Sportschau de laatste weken niet meer in beeld en aan het woord, want Bayern presteert weer. Dus is er voor die windbuil en zeurpiet geen eer te behalen.
Inter laat doorschemeren dat ze hopen dat Mourinho eens gaat verliezen, want dan kunnen ze van die groteske clown af.
Co Adriaanse huilt in VI dat hij inderdaad voor het geld Jong Quatar gaat trainen, want hij moest FC Porto een miljoen betalen, omdat hij zijn contract niet uitdiende.
De reden: Na een voorbereidingspotje in Nederland tegen Rijnsburgse Boys (5-2 winst) was hij niet tevreden over het vertoonde spel.
Bij het aansluitende diner meldde hij dat voor straf eerst hij en zijn staf mochten opscheppen en daarna pas de spelers. Dat pikten die niet en verlieten de eetzaal.
Co besloot toen op te stappen. Co, die bij Willem II de kantinejuffrouw na dertig jaar trouwe dient de laan uitjoeg en zijn spelers na een uit-nederlaag dertig kilometer naar huis liet teruglopen. Die Co.
Ruud de Vries, die schrijver dezes, op de training afgelopen zondag voor schut zet met een schijnbeweging die hij zelf niet eens zo bedoelt en hem even later een blauw scheenbeen bezorgt en na afloop portemonnees probeert te “ruilen”, omdat ik per abuis een broodje bal van € 2,10 bij Piet Jansen wil betalen met mijn Visa-kaart.
Het was me weer een voetbalweekendje met en zonder stijl. Nou ja, het lijkt de maatschappij wel.
------------------
Ik had vandaag Roelof Woudstra (70) aan de telefoon. Hij woont in Spanje en wilde graag met Ome Jo Witteveen bellen naar aanleiding van het interview dat op de site staat.
Hij was een pendelaar tussen Be Quick 1 en 2 eind jaren vijftig.
Binnenkort komt hij terug naar Nederland en wil dan graag weer in contact komen met ploeggenoten van die tijd.
Ik heb zijn telefoonnummer, dus wie hem wil bellen kan mij daar even om vragen (06 39 55 31 57).
------------------
Aankomende vrijdag is de Boerenkoolavond van de Club Be Quickers 35 tot 100.
Uit ervaring weten we dat er altijd weer last minute-bezoekers komen. Prima, hartstikke leuk, maar vanwege de bestelling bij De Ruif willen we toch graag dat u zich alsnog even aanmeldt bij Frits Woltman (fj.woltman@chello.nl of (0575) 524497.
Dat was het weer; die 0-3 tegen Zeddam beschouwen we als een bedrijfsongelukje, want we waren beter. Dat was ook geen stijl van de tegenstander.
Hoe is uw stijl tegenwoordig?
Cees Seevinck.