In vroeger tijden toen de wereld voor het gros van de mensheid bestond uit hun dorp, stadje, steegje, pleintje of erfje en een wandeling naar het kerkje voor een dienst of begrafenis wel zo’n beetje de enige “afleiding” was, werd de geest niet belast met wat er zich zo’n kilometer of vijf verderop afspeelde.
Het interesseerde ze ook niet, want het enige wat telde was een dak boven het hoofd, een maaltijd op zijn tijd en kleding.
De hongersnood in een ver land of de pest in Frankrijk of Engeland? Geen idee.
Ja, er waren andere mensen, die je niet verstond. Meestal soldaten, die kwamen en vertrokken met je spullen en proviand en je was blij als je het er levend af had gebracht.
Soms was er wel eens ruzie met een verderop gelegen dorp als er plotseling vee verdween, maar verder speelde het leven zich af op een vierkante kilometer en daar bleef het bij.
Een paar eeuwen later is de wereld je broekzak. Een druk op een knop en je bent live in een ander continent. Iran? Afghanistan? Congo? Colombia? Oorlog, aanslagen, demonstraties, aardbevingen, overstromingen? You want it, you got it!
Even naar Australië, Vietnam of China? Voor een handvol euro’s ben je er in een wip.
Heb je ergens $ 250.000 in de keukenla liggen, dan kun je binnenkort even vijf minuten buiten de dampkring verkeren.
Kortom, wie dat allemaal wil zien, horen en beleven, wordt op zijn wenken bediend. Maar…hoe goed is dat allemaal voor je geestelijke gezondheid?
We worden bijvoorbeeld doodgegooid met groen, duurzaam en milieu, maar het invliegen van al die babbelaars op die Kopenhaagse conferentie heeft al meer CO2 opgeleverd dan 100 miljoen op full throttl schijtende Limousin-runderen.
Die op een rijdende strijkijzer lijkende Toyota Prius rijdt geeneens 1 op 25.
Het KNMI publiceert klimaatrapporten die door de overheid worden gecensureerd, want het moet wel heel érg lijken allemaal.
Over een paar dagen worden de jaaroverzichten weer over ons uitgestort en die staan grotendeels bol van alle ellende die onze aardkloot weer heeft mogen aanschouwen.
En veel wordt veroorzaakt door een relatief klein stelletje graaiende, corrupte, godsdienstwaanzinnige en megalomane opperhoofden, waar ter wereld dan ook.
Zelfs ons geliefde profvoetbal is al jaren niet meer veilig voor criminelen.
Misschien geen wonder, want de hoeveelheid centen die daar in omgaat tart zo langzamerhand elke beschrijving en is maatschappelijk inmiddels ook niet meer te verantwoorden.
Waar we in Nederland eindeloos lopen te murmelen over de Balkenende-norm, die zo’n beetje op € 190.000 per jaar zit, daar wordt het contract van Wayne Rooney van Manchester United opengebroken van £ 130.000 naar £ 190.000 per…week.
Daar moet je als je club heel wat kaartjes, shirtjes of vaantjes voor verkopen.
Okay, de Megastore van Old Trafford heeft achttien(!) kassa’s, waar dagelijks lange rijen voor staan, maar dan nog.
Het is geen mirakel dat zo’n wereldwijd circus gevoelig is voor gokschandalen.
Met name in België en Duitsland zijn er al diverse schandalen en ook veroordelingen geweest, maar daarmee is deze kwestie niet uit de wereld.
De laatste tijd duiken weer verhalen op over Tribune-Bel-Chinezen, die blijkbaar tijdens de wedstrijd nog kans zien de gang van zaken te beïnvloeden.
Deze praktijken schijnen zich voornamelijk in de lagere afdelingen voor te doen.
Toch kan ik me niet voorstellen dat het gerommel zich tot die sector beperkt, maar bewijzen zijn daarvoor tot dusver niet te leveren.
Misschien suggestief en speculatief wanneer je ziet hoe AZ tot twee maal toe tegen Standard Luik in de allerlaatste seconde een bizarre tegengoal krijgt en zo zijn er de afgelopen weken wel meer “vreemde” uitslagen in Europa geweest.
Maar ach, wil ik dat allemaal wel weten?
Als je van al dat nieuws en gedoe de ware achtergronden en redenen zou weten, maakte je dat dan gelukkiger? Ik weet wel zeker van niet.
Je kunt het struisvogelpolitiek noemen, dan moet dat maar.
Dus beperk u de komende tijd tot de Top 2000 van Radio 2 en droom dan maar weg naar dat schoolfeest met visnetten en druipkaarsen waar u Thea, de dochter van de schoenmaker, probeerde te pletten op de muziek van Je t’aime, moi non plus.
Richting kerst dan nog maar eens de platitude “Verbeter de wereld en begin bij jezelf”. We mogen dan nu met die snelle trein in dik drie uur op Gard du Nord van Parijs staan, veel verschillen we nog steeds niet van die Middeleeuwse ploeteraar en misschien moeten we ons daar ook niet overmatig illusies over maken.
Kijk de komende weken maar eens wat intensiever rond in uw eigen omgeving.
Naar uw zieke vriend of eenzame buurvrouw.
Ga eens met uw kinderen een spelletje doen en trek de stekker uit de TV en computer.
Meld u aan als vrijwilliger bij Be Quick; kan ook nog.
Kortom, het is niet overal even pluis op deze wereld, maar er is nog hoop en die zit –soms latent- in elk mens.
Cees Seevinck.