Of je het nou leuk vindt of niet, of het vroeger nou allemaal beter was of niet, de klok tikt verder en wat geweest is komt niet meer terug.
Meneer de Puber krijgt –net als toen- soms puistjes en vaak de baard in de keel. En oh ja, hij vindt voetballen leuk, maar wat “wij” in de jaren zestig als A-junior deden zie je tegenwoordig nooit meer. Namelijk op zondag met je tas naar het veld en dan maar hopen dat een seniorenteam spelers tekort kwam. Het lukte mij regelmatig om een potje mee te doen en dan was je dolblij en zei je braaf “Ja, meneer Veerwater”als hij je aanwijzingen gaf.
Voetballen, de Puch en de meisjes in de fietsenstalling van de school waren wel zo’n beetje waaruit je wereldje bestond.
Voetballen afzeggen voor iets anders? Onbestaanbaar!
Voor dat soort archaïsmen zijn de jongelui Anno 2009 niet meer te porren. Op vakantie in september? Geen probleem. Verjaardagsbezoek aan tante Annie op zater- of zondagmiddag? Moet kunnen.
Je kunt je daar als oudere jongere wellicht over verbazen of kapot aan ergeren, maar dat verandert niets aan de situatie. Misschien is het ook niet terecht om je daar over op te winden.
Voor de voetballer van tegenwoordig is het gewoon een leuk tijdverdrijf. Frisse neus, biertje na afloop en lekker een beetje slap lullen.
Je wilt best wat trainen en luisteren naar wat een coach of trainer uitlegt of bedoelt, maar…houd het in vredesnaam kort en maak het niet te ingewikkeld.
Onlangs werd niet al te ver van Zutphen een oefenmeester van een derdeklasser voortijdig de laan uitgestuurd. Volgens de club ontbrak het aan chemie tussen de spelers en de trainer.
Een dag later kwam de aanvoerder in de krant aan het woord en die zei vrij vertaald het volgende: Ze werden doodziek van al die quasi-professionele babbels over looplijnen, doordekken en inzakken. Al die eindeloze potjes stratego op zo’n magnetisch veld, waar dan met witte en blauwe rondjes heen en weer wordt geschoven tot je er duizelig van wordt, bijna moet overgeven en na afloop met één groot vraagteken boven je hoofd loopt en conform René van der Gijp uitroept naar de barjuffrouw: Waar gaaaaaaat dit over?
Ik vermoed dat er nogal wat trainers in het (lagere) amateur-, maar ook profvoetbal rondlopen die buitenspel verwarren met Einstein’s E = MC2.
Die zich via hun (parttime)métier gulzig voorzien van een zekere status die hen op hun werkplek of achter de afwas niet gegeven is.
Dat zo’n identiteitscrisis ongewenste consequenties kan hebben lijkt me duidelijk. In woord en daad raak je zo in een mum van tijd het gevoel voor de werkelijkheid kwijt en zullen je spelers gaan muiten, want per saldo willen ze in het weekend gewoon hartstikke graag voetballen en verdommen het te worden bijgespijkerd in Hogere Krijgskunde.
Dus, beste jongelui, als je weer eens gedwongen wordt te luisteren naar zo’n verhaal uit de oude doos, dan snappen we best dat je daar vaak een eigen mening tegenover hebt en zet.
Gebruik gerust die hemeltergende oneliner “Ik doe gewoon mijn ding”, want daarmee schijn je tegenwoordig zelfs te slagen voor je eindexamen, maar hou wel van Be Quick. En als mijn gevoel me niet bedriegt, dan schijnt een mooie verloving in het verschiet te liggen.
---------------
Vrijdagavond even een uurtje bij de barbecue van het Eerste geweest. Was leuk en volgens mij is dit een vriendengroep aan het worden. De jongens gaan prima met elkaar om en de mix van routine en net-komen-kijken gaat goed.
Hoewel de stand op de ranglijst nog wel wat beter kan, zie je op zondagmiddag wel een team dat eenheid uitstraalt. Wij allemaal zullen er keihard voor moeten werken dat deze boys de komende jaren bij elkaar blijven en op den duur gaan oogsten, want dat gaan ze zeker doen.
Zaterdagavond moest ik Italië-Nederland aan me voorbij laten gaan. Ik was bij Kayak in Eefde. Geweldige band nog steeds. Karel van Ommen was er ook en even staan praten.
Even later zie ik hem na het voorprogramma op het podium lopen. Sjouwen met boxen en microfoons. Dat hij die band die net had gespeeld zo gauw mogelijk van het toneel wilde verwijderen, vond ik te prijzen, want dat was echt drie keer niks. Oudere heren met treurige grijze paardestaarten, die na een stramme huppel bijna in de orkestbak donderden. Nee, dat was net de harmonie van het Velpse Bronbeek, maar Kayak was echt top of the bill.
Waarom liep onze Karel daar dan rond? Ik heb het vermoeden dat hij zo dicht mogelijk bij die zangeres van Kayak wilde zijn. Cindy. Goede stem, maar dat heeft Karin Bloemen ook en daar wil je toch ook niet al te dicht bij in de buurt komen op het gevaar dat ze gaat verschuiven.
Nee, die Cindy is domweg een bloedmooie meid en dat had Karel goed gezien. Ik ook trouwens…
---------------
Zondagmorgen al weer vroeg uit de veren. Na de wedstrijd onze Erik toegezongen. Was jarig geweest en had dat de avond ervoor gevierd. Biertje erbij, natuurlijk en dat was de reden dat hij het voetbal had afgezegd, maar hij was er na afloop wel om te trakteren.
Ik geloof dat ik niemand ken die zo van zijn pilsje kan genieten. Heel delicaat het glas in de vingers, hoofd enigszins in de nek, ogen half gesloten en een cherubijnse glimlach om de lippen. Frans Hals had er wel raad mee geweten.
’s Middags naar Apeldoorn.
Vooraf in hun bestuurskamer ook gesproken met een (al wat) oudere scheidsrechter. Beminnelijke man. Hij was wat gespannen, zo vertrouwde hij mij toe. Ja, fluiten bij twee voormalige Eersteklassers is niet niks. Vroeger toen hij nog voetbalde, was hij ook altijd gespannen. Moest-ie voor het begin wel drie keer poepen. Maar gelukkig, viel het nu wel mee. Hij was maar twee keer geweest…
Tijdens de wedstrijd deed hij niet veel fout. Tijdens onze hoekschoppen nam hij regelmatig ruim de tijd om even bij te praten.
Toen Kevin Beekman in de tweede helft nogal opzichtig een aanvaller van de Boys ondersteboven kegelde en spelers en publiek loeiden om een kaart, wuifde hij dat verzoek luchtigjes weg en liep daarna als een gladiator langs de tribune om zich eens uitgebreid te laten uitschelden. Vergezeld gaand van een triomfantelijke grijns. Mooie kerel!
Dat we met 4-1 verloren, moet ook hem aan het hart zijn gegaan.
In de pauze zag ik Herbert Haasloop Werner een beetje sneaky naar zijn auto lopen. Hij had een mooie prijs in de verloting en die wilde hij gauw even veilig stellen.
Op mijn vraag of hij vaak wat won, antwoordde hij ontkennend.
Maar de manier waarop hij dat zei deugde niet. Maar ach, zo’n Herbert die gun je elke week wel een prijs.
Heb in mijn leven ooit een kist appels gewonnen en daar een vitamine B-vergiftiging aan overgehouden. Als je voor een dubbeltje geboren bent….
Maar goed, het was me wel weer een weekendje.
Cees Seevinck.