In Nederland is het onderwijs, laten we het nou maar eerlijk zeggen, de laatste decennia flink achteruit gegaan. Goedwillende juffen en meesters die vanuit een soort roeping het vak kozen zijn in toenemende mate tussen de wielen gekomen van de managers en politici, die om de haverklap weer wat nieuws uitvonden. De aap, de noot en Mies zijn er bekaaid af gekomen.
Zelfs als je de PABO hebt afgemaakt schijn je ik word gewoon met dt te schrijven en is 8 x 12 ondoenlijk zonder een rekenmachientje.
De hoofdstad van Hongarije zal wel Kopenhagen zijn en de Sahara ligt in Benidorm tussen je appartement en de zee in.
Als je vraagt “Wie won de Tweede Wereldoorlog en wie werd tweede” zal vrijwel niemand raar opkijken. Willem van Oranje is gewoon de spits van het Nederlands Elftal.
Waarom deze cynische opening? Omdat de kop van deze column brood en spelen bevat en dat komt uit zeer vroeger dagen, dus misschien is enige uitleg nodig.
Panem et circences (wagenrennen) ingevoerd door Julius Caesar in de eerste eeuw voor Christus en eigenlijk bedoeld om het Romeinse volk tevreden en daarmee rustig te houden.
Stadions (laten we ze zo maar noemen) vol juichende, joelende en vloekende mensen, die keken naar doorgaans wrede, bloederige schouwspelen.
Hier werd de agressie gekanaliseerd en gratis brood uitgedeeld. Het geklaag over de regering bleef daardoor grotendeels beperkt tot in de taverne.
Veel is er eigenlijk niet veranderd. Heeft een mens voedsel, een dak boven zijn hoofd en kleding dan zul je niet veel last van hem hebben. De immer sluimerende agressie kan uitstekend in het weekend worden afgeblazen; het zij in of rond het veld.
En dan heb ik het natuurlijk over het voetbalveld. Want voetbal trekt relatief gezien de meeste mafkezen aan. Of heeft u weleens gehoord dat de korfbalsupporters van Ons Eibernest en Deeto elkaar en masse de hersens probeerden in te slaan?
Grote wedstrijden worden daarom ook zelden verboden, want als je wilt knokken dan vind je wel een andere locatie.
Als afgelopen zondag Feyenoord-supporters niet worden toegelaten in de Arena (hadden de Romeinen ook al, grappig hè), dan is dat niet zo’n probleem voor de hooligans. Met de huidige communicatie-middelen is dat zo opgelost en werd gekozen voor een plekje in Mokum om elkaar weer eens gezellig af te rossen. Helaas had de ME ook even op internet gekeken en ging het feest niet door.
Wie denkt dat de relschoppers alleen te vinden zijn onder, zeg maar, de mensen met de lage voorhoofden heeft het echter grondig mis.
Je hebt ze in alle soorten en maten, van hoog tot laag.
In Engeland verscheen jaren geleden een boek van een undercover-journalist, waarin hij opmerkelijke feiten presenteerde.
Om er eentje te noemen. De nette en gearriveerde bankier die doordeweeks uiterst beschaafd met bolhoed en paraplu door de Londense City schrijdt, verkleedt zich zaterdagmorgen in een leren mouwloos jasje met kettingen en agressieve teksten, trekt van die grote zwarte laarzen aan, steekt daar een mes in, gaat om tien uur naar een (voetbal)pub, tikt daar tot een uur of twee drie negen pints (halve liter, zonder schuim) achter zijn knopen en gaat naar het stadion.
Behoedzaam als de politie in de buurt is (die kennen geen genade…), maar daarna zo gek als een deur en vol agressie.
’s Avonds gaan die gekke kleren uit en kan hij er weer een weekje tegen.
Gesteld dus dat waar ter wereld dan ook er geen brood en spelen zouden zijn, dan liep de brave burger een groter risico dan nu.
Wanneer Jan Doorsnee aan zijn primaire levensbehoeften kan voldoen en zijn IQ ligt een paar punten hoger dan dat van een kanariepiet en hij zit wat in de knoop met zijn (opgekropte) agressie, dan is het voetbalweekend een uitstekende oplossing voor zijn problemen.
010 slaat 020 op zijn kop en 020 schopt 010 in zijn kruis. ’t Is allemaal vervelend om naar te kijken en al die verschrikkelijke spreekkoren te moeten aanhoren, het kost een boel geld aan politie en vernielingen en zo, maar zolang ze elkààr maar goed te grazen nemen dan is dat misschien maar de beste en meest praktische oplossing.
Tenslotte voorkomt het dat je bij de bakker door een voordringer ineens met een bloedneus tussen de stokbroden en de kadetjes wordt geslagen.
Wangedrag in en om het veld. Het blijft een raar verschijnsel, maar uit sociologisch en demografisch oogpunt dan misschien toch wel te verklaren.
Dat laat onverlet dat wanneer je er dan weer eens live mee wordt geconfronteerd het nooit went. Het is en blijft verwerpelijk.
Cees Seevinck.